Narito ang isa pang orihinal na halimbawa ng maikling dula, sa pagkakataong ito ay tungkol sa pagkakasundo sa loob ng pamilya — isang paksang madalas ginagamit sa mga pagtatanghal pampaaralan.
Sa Ilalim ng Akasya — Isang Maikling Dula
Mga Tauhan:
MANG DOMENG — matandang magsasaka
JAIME — anak ni Mang Domeng, bagong-uwi mula sa lungsod
Tagpuan: Ilalim ng isang malaking punong akasya, sa tabi ng bukid, dapit-hapon.
(Nakaupo si Mang Domeng sa isang lumang bangkô, nakatingin sa palayan. Dumating si Jaime, may dalang bag sa balikat, halatang bagong bababa lang sa bus.)
JAIME: Tay…
(Napatingin si Mang Domeng, gulat at hindi makapaniwala.)
MANG DOMENG: Jaime? (tumayo, hindi sigurado kung lalapitan) Ano’ng ginagawa mo rito? Limang taon kang hindi umuwi.
JAIME: Alam ko, Tay. Mali ang ginawa ko noon — iniwan ko kayo dahil sa galit ko sa inyo. Pero ngayon, naiintindihan ko na ang lahat ng dahilan n’yo noon.
MANG DOMENG: (mahinang tinig) Bakit ka ba galit noon?
JAIME: Kasi pinilit n’yo akong magtrabaho sa bukid, gayong gusto ko namang mag-aral sa lungsod. Akala ko, hindi n’yo ako naiintindihan. Pero ngayon, may sarili na akong anak, at unti-unti ko nang nauunawaan — lahat ng ginawa n’yo, para lang mapaghandaan ako sa buhay.
(Lumapit si Jaime at umupo sa tabi ng kanyang ama sa ilalim ng punong akasya.)
MANG DOMENG: Alam mo, itong punong ito, itinanim ko noong ikaw ay ipinanganak. Sinabi ko sa sarili ko noon — kahit gaano man kalayo ang lakad mo balang-araw, mananatili itong nakatanim dito, naghihintay sa iyong pagbalik.
JAIME: (luha sa mata) Patawad, Tay. Hindi ko dapat hinayaang tumagal ng ganito kahaba ang aking galit.
MANG DOMENG: (niyakap si Jaime) Mahalaga na nandito ka na ngayon, anak. Hindi na mahalaga kung gaano katagal — mahalaga, umuwi ka.
(Magkayakap silang dalawa sa ilalim ng puno, habang unti-unting lumulubog ang araw sa likod ng bukid.)
WAKAS.
Mag-iwan ng Tugon