Ang mga alegorya ay madalas gumagamit ng mga larawan mula sa kalikasan upang ipahayag ang malalalim na aral sa buhay. Narito ang isa pang orihinal na halimbawa, tungkol naman sa lakas at pagpapakumbaba.
Ang Alegorya ng Punongkahoy at ang Bagyo
Sa tabi ng ilog, tumubo ang dalawang halaman — isang matigas na punong-kahoy at isang mahabang talahib. Ipinagmamalaki ng puno ang kanyang lakas: “Tingnan mo ako,” aniya sa talahib, “matatag ako at hindi ako yumuyuko kahit sa pinakamalakas na hangin.”
Sumagot lamang ang talahib nang may pagpapakumbaba: “Mabuti namang matatag ka. Ako, sa tuwing dumarating ang malakas na hangin, ako’y yumuyuko.”
Isang gabi, dumating ang isang malakas na bagyo. Buong lakas na humagupit ang hangin sa lambak. Ang matigas na puno, dahil sa kanyang katigasan, ay hindi yumuko — ngunit sa sobrang lakas ng hangin, nabali ang kanyang malaking sanga, at sa umaga, nakita siyang nakahandusay sa lupa.
Ang talahib naman, sa tuwing hihip ng hangin, ay yumuyuko hanggang sa lupa, hinahayaang dumaan ang bagyo sa kanyang katawan. Nang sumikat ang araw, tumayo itong muli, buo at hindi nasira.
Ang Kahulugan ng Alegorya
Ang matigas na puno ay kumakatawan sa taong ayaw yumuko o umamin ng pagkakamali, naniniwalang ang katigasan ng loob ay palaging kalakasan. Ang talahib naman ay sumasagisag sa taong marunong magpakumbaba — hindi ito kahinaan, kundi karunungang malaman kung kailan dapat yumuko upang hindi tuluyang mabali.
Ang aral na ito ay lalong makabuluhan sa harap ng mga pagsubok sa buhay. Minsan, ang tunay na lakas ay hindi nakasalalay sa pagtayo nang matigas laban sa bawat hamon, kundi sa kakayahang umangkop, magpakumbaba, at bumangon muli — tulad ng talahib na yumuyuko sa bagyo ngunit hindi kailanman nawawasak.
