Narito ang isa pang halimbawa ng maikling nobela, sa pagkakataong ito ay tungkol sa pangarap ng isang kabataang mag-aaral na balansehin ang inaasahan ng kanyang pamilya at ang kanyang tunay na hilig.
Ang Huling Tugtugin — Nobela
Kabanata 1: Ang Gitara sa Sulok
Si Julius ay ikalabing-anim na taong gulang, anak ng isang mangingisda sa isang maliit na baryo sa Samar. Mula noong bata pa siya, ang kanyang pinakamamahal na gamit ay ang lumang gitarang minana niya sa kanyang yumaong lolo. Tuwing gabi, matapos ang mahabang araw sa paaralan, umuupo siya sa may bintana at tumutugtog hanggang sumikat ang buwan.
Ngunit alam ni Julius na hindi ito ang inaasahan sa kanya ng kanyang ama. “Kailangan mong maging inhinyero o abogado,” madalas sabihin ni Manong Ka Berto sa kanya. “Ang musika ay hindi makapagpapakain sa iyong pamilya balang-araw.”
Kabanata 2: Ang Timpalak
Isang araw, nalaman ni Julius mula sa kanyang guro na may darating na timpalak pangmusika sa kanilang bayan, kung saan ang mananalo ay bibigyan ng iskolarship sa isang paaralan ng musika sa Maynila. Nang gabing iyon, matagal siyang nag-alangan kung sasabihin niya ito sa kanyang ama o hindi.
Sa wakas, nagtapang-tapangan siya. “Tay,” aniya, boses na kumakatal, “gusto ko sanang sumali sa isang timpalak pangmusika. Kung mananalo ako, may iskolarship akong makukuha.”
Nanahimik ang kanyang ama nang matagal. “Gawin mo,” sabi niya sa wakas, “ngunit ipakita mong hindi lang basta libangan ang iyong ginagawa.”
Kabanata 3: Ang Tugtugin ng Puso
Sa gabi ng timpalak, tumayo si Julius sa entablado, ang lumang gitara ng kanyang lolo sa kanyang mga kamay. Sa unang tibok ng kuwerdas, nakita niya sa dulo ng silid ang kanyang ama, nakatayo sa gilid, unang pagkakataong pumunta ito upang panoorin siyang tumugtog.
Hindi niya alam kung siya ba ang mananalo sa gabing iyon. Ngunit habang tumutunog ang huling kwerdas ng kanyang awit, at habang narinig niya ang palakpakan ng buong bulwagan, alam niyang may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa iskolarship — sa wakas, nakita ng kanyang ama kung sino talaga siya.
Pagkatapos ng palabas, lumapit ang kanyang ama at niyakap siya nang mahigpit. “Ipagmamalaki kita,” bulong nito, “kahit ano pa ang mangyari.”
