Ang Lamok at ang Leon ay isa sa mga pinakakilalang pabula ni Aesop na hanggang ngayon ay itinuturo sa mga bata dahil sa payak ngunit makahulugang aral nito. Ikinukuwento nito kung paano natalo ng isang maliit na lamok ang mapagmataas na hari ng gubat, gamit lamang ang katalinuhan at tiyaga sa halip na lakas ng katawan.
Narito ang buong salaysay ng Ang Lamok at ang Leon, kasama ang mahalagang aral na maaari nating matutuhan mula rito.
Ang Kuwento ng Lamok at ang Leon
Sa gitna ng isang masukal na gubat, namumuhay ang isang leon na palaging ipinagmamalaki ang kanyang lakas. Tuwing may makakasalubong siyang hayop, hindi siya nagpapaalam kundi nag-uutos, at lahat ay natatakot lumapit sa kanya. “Ako ang hari ng gubat na ito,” sabi niya araw-araw. “Walang sinuman ang kayang lumaban sa akin.”
Isang mainit na hapon, may isang maliit na lamok na dumapo sa isang dahon malapit sa leon. Naiinis sa buzzing na tunog nito, sinipa ng leon ang hangin sa harap niya. “Umalis ka riyan, walang kwentang insekto!” sigaw niya. “Hindi mo ba alam kung sino ako?”
Ngunit sa halip na matakot, lumapad ang pakpak ng lamok at lumipad palapit pa sa mukha ng leon. “Hari ka man ng mga hayop na may malalaking kuko at ngipin,” sabi ng lamok, “ngunit hindi iyon nangangahulugang mas malakas ka sa akin. Hamunin kita sa isang laban, dito ngayon!”
Napahalakhak ang leon sa kalokohang narinig niya. “Ikaw? Isang maliit na lamok na kasing-liit lang ng aking kuko? Sige, subukan mo,” sabi niya na puno ng pagmamataas.
Walang atubiling lumipad ang lamok papunta sa mukha ng leon at dumapo sa loob ng kanyang ilong. Doon niya inilublob ang kanyang matalim na tinuka nang paulit-ulit. Sumigaw sa sakit ang leon at kinamot niya ang sarili niyang mukha ng kanyang malalaking kuko, subalit hindi niya matamaan ang lamok na mabilis lumilipad papasok at palabas ng kanyang tainga at ilong.
“Tumigil ka!” sigaw ng leon habang paulit-ulit siyang kumakamot sa sarili niyang mukha. Ngunit lalo lamang siyang nasusugatan dahil sa sariling kuko. Sa kakapagpumiglas, nanghina na siya at bumagsak sa lupa, hiningal at duguan ang mukha. Doon niya narinig ang tagumpay na tunog ng pakpak ng lamok.
“Nakita mo na ngayon,” sabi ng lamok, “na hindi laging ang may malaking katawan ang siyang magwawagi.” At lumipad palayo ang lamok, taas-noo at labis ang tuwa sa kanyang tagumpay laban sa hari ng gubat.
Habang lumilipad ang lamok at ipinagmamalaki sa mga kapwa insekto ang kanyang natamong tagumpay, hindi niya namalayang may isang malaking sapot ng gagamba sa kanyang daraanan. Dahil sa sobrang pagmamalaki, hindi niya ito napansin, at bigla na lamang siyang naipit sa malagkit na lambat. Sa tuwa ng gagamba na may bagong biktima, mabilis nitong nilapitan ang lamok.
“Natalo ko ang leon, ang hari ng gubat,” bulong ng lamok habang unti-unti siyang nabibitag sa sapot, “ngunit natalo naman ako ng isang maliit na gagamba.”
Ang Aral ng Pabula
Ang pabulang Ang Lamok at ang Leon ay nagtuturo sa atin na kahit ang pinakamaliit ay maaaring magtagumpay laban sa mas malakas kung gagamitin ang katalinuhan at tiyaga. Gayunpaman, ipinapakita rin nito na ang labis na pagmamataas matapos ang isang tagumpay ay maaaring humantong sa kapahamakan.
Huwag nating hayaang ang tagumpay ngayon ay maging dahilan ng ating pagkalimot sa pag-iingat bukas. Sa bawat panalo, laging may susunod na hamon, at ang pagpapakumbaba ang siyang tunay na magpapatibay sa atin sa mahahabang landas ng buhay.
Ano sa palagay mo?
Nagustuhan mo ba ang kwentong ito? Ibahagi ang iyong saloobin o karanasan sa ibaba — gusto naming marinig ito!