Ang “Ang Uwak at ang Soro” ay isa sa mga pinaka-tanyag na pabula sa buong mundo, orihinal na mula sa mga alamat ni Aesop, at sikat na turo sa mga silid-aralan dahil sa simple ngunit makapangyarihang aral nito tungkol sa pagpuri at pagpapaniwala.
Isang umaga, natagpuan ng isang uwak ang isang malaking piraso ng keso na nahulog mula sa bintana ng isang bahay. Masayang-masaya siyang lumipad patungo sa isang mataas na sanga ng puno, dala-dala ang keso sa kanyang tuka, handang kainin ito nang mag-isa.
Naglalakad naman sa ilalim ng punò ang isang gutom na soro, at nang makita niya ang uwak na may hawak na keso, agad siyang nag-isip ng paraan kung paano niya makukuha ito. Lumapit siya sa ilalim ng sanga at nagsimulang magpuri.
“Kay ganda ng iyong balahibo, Ginoong Uwak!” sabi ng soro. “Kung kasinganda rin ng iyong tinig ang iyong anyo, tiyak na ikaw ang pinakamagandang ibon sa buong kagubatan.”
Natuwa nang husto ang uwak sa papuring narinig. Sa pagnanais na patunayan na maganda rin ang kanyang tinig, binuksan niya ang kanyang tuka upang umawit — ngunit sa paggawa niya nito, nahulog ang keso, dumiretso sa bibig ng nag-aabang na soro.
“Salamat sa keso, Ginoong Uwak,” sabi ng soro habang tumatawa, saka mabilis na tumakbo palayo. “Ngunit tandaan mo — huwag palagi maniwala sa bawat papuring naririnig mo.”
Ang Aral ng Pabula
Ang pabulang ito ay nagtuturo sa atin na mag-ingat sa mga taong nambobola lamang upang may makuha sa atin. Hindi lahat ng papuri ay taos-puso, at mahalagang gamitin ang ating katalinuhan bago tayo padala sa mga salitang pampasaya lamang sa tainga.
