Marami sa atin ang natutuwa tuwing may lumalabas na makulay na guhit sa kalangitan matapos ang malakas na ulan, ngunit ilan lamang sa atin ang nakakaalam ng magandang alamat ng bahaghari na ipinasa mula sa henerasyon hanggang henerasyon ng ating mga ninuno. Ayon sa lumang kwentong-bayan, ang makulay na busilak na iyon sa kalangitan ay hindi basta-bastang kababalaghan ng kalikasan, kundi patunay ng pagmamahalan at muling pagkakasundo sa pagitan ng dalawang magkapatid na diwata.
Ayon sa alamat, noong unang panahon, si Bathala ay may dalawang anak na diwata: si Araw, na siyang nagbibigay-init at liwanag sa daigdig, at si Ulan, na siyang nag-aalaga sa mga pananim at ilog. Magkasundo sila noon, palaging magkatulong upang mapanatiling sariwa at masagana ang lupain ng mga tao. Ngunit isang araw, nagkaroon sila ng malaking hindi pagkakaunawaan tungkol kung sino sa kanila ang mas mahalaga sa buhay ng mga tao sa lupa.
Dahil sa matinding galit, nagpasya silang huwag nang magpakita nang sabay-sabay. Kung kailan sumisikat si Araw, itinatago naman ni Ulan ang kanyang sarili, at kapag bumubuhos si Ulan, hindi na sumisilay si Araw. Dahil dito, nagdusa ang mga tanim ng mga magsasaka — minsan ay sunog dahil sa sobrang init, at kung minsan naman ay nabababaha dahil sa walang-tigil na ulan. Dahan-dahang nawalan ng pag-asa ang mga tao sa lupa.
Ang Pagkakasundo ng Magkapatid na Diwata
Nang mapansin ni Bathala ang paghihirap ng kanyang mga nilikha sa lupa, tinawag niya ang dalawang anak sa kanyang tahanan sa kalangitan. Doon, ipinaliwanag niya na parehong mahalaga sina Araw at Ulan — hindi maaaring mabuhay ang mga tanim kung wala lamang init, at hindi rin ito lalago kung wala namang tubig. Kailangan nilang magtulungan, hindi magkumpitensya, upang tuluyang gumaling ang lupain.
Napahiya ang magkapatid sa kanilang ginawa. Bilang tanda ng kanilang pagkakasundo, humingi sila ng tulong sa kanilang ama upang lumikha ng isang bagay na magpapaalala sa kanila — at sa lahat ng tao — na magkasama silang dapat gumawa ng mabuti. Kaya naman, matapos ang isang biglaang ulan na sinundan agad ng sikat ng araw, ipinakita ni Bathala ang unang bahaghari: isang malaking tulay na kulay-kulay na dumudugtong mula sa isang bahagi ng himpapawid patungo sa kabila.
Ipinaliwanag ni Bathala na ang bawat kulay ng bahaghari ay sagisag ng pagsasama-sama nina Araw at Ulan — sa tuwing sila ay sabay na lalabas, magpapakita ang magandang tulay bilang patotoo na muli silang nagkasundo. Mula noon, tuwing may ulan na sinusundan ng sikat ng araw, nagpapakita ang bahaghari bilang paalala sa lahat na kahit gaano man kalaki ang alitan, laging may paraan upang magkaisa muli.
Kahulugan ng Alamat ng Bahaghari Para sa mga Pilipino
Hanggang ngayon, ikinukwento pa rin ng mga magulang sa kanilang mga anak ang alamat ng bahaghari tuwing may makikita silang makulay na guhit sa kalangitan pagkatapos ng ulan. Higit pa sa isang paliwanag ukol sa likas na kababalaghan, ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala sa mga Pilipino tungkol sa halaga ng pagkakaisa, pagpapatawad, at pakikipagkasundo — mga aral na kasing-makulay at kasing-tibay ng bahaghari mismo.
Kaya sa susunod na makakita ka ng bahaghari sa kalangitan, alalahanin mo ang kwento nina Araw at Ulan — dalawang magkapatid na natutong magmahalan muli, at nag-iwan ng isang magandang alaala para sa lahat ng susunod pang henerasyon.
