Kapag dumidilim na at nagliliwanag ang maliliit na kislap sa gitna ng mga palumpong, karamihan sa atin ay natutuwa na lamang sa ganda ng tanawin nang hindi napagtatanto kung saan ito nagmula. Ayon sa alamat ng unang alitaptap na ipinamana ng matatanda sa mga bayan-bayan, ang bawat kislap na iyon ay may kwentong puno ng pagmamahal, tapang, at sakripisyo. Ito ang alamat ng batang tumangan ng ilaw upang iligtas ang kanyang pamilya, at kung paano siya naging simula ng lahi ng mga alitaptap na nagniningning hanggang ngayon.
Bago pa man magkaroon ng kuryente ang mga baryo, ang gabi ay parang isang malaking dagat ng dilim na kinatatakutan ng lahat. Doon nagsimula ang kwentong ito, sa isang maliit na nayon sa paanan ng gubat, kung saan walang ibang liwanag kundi ang mahinang apoy ng ilawang gasera.
Ang Batang Walang Takot sa Dilim
Sa nayong iyon ay may naninirahang batang lalaki na nagngangalang Diwalo, kilala sa kanyang tapang at malasakit sa kanyang lolang nag-iisa niyang naiwan matapos mamatay ang kanyang mga magulang.
Isang gabi, lumala ang sakit ng kanyang lola at kailangang-kailangan niya ang bulaklak ng gabi-gabi, isang mabangong halamang namumukadkad lamang sa kailaliman ng gubat kapag hatinggabi. Nang mamatay ang kanilang gasera, tumakbo pa rin si Diwalo patungo sa madilim na gubat, dala-dala lamang ang isang maliit na sulo na gawa sa dahon at basang buhok ng niyog.
Ang Alamat ng Unang Alitaptap sa Puso ng Gubat
Habang naglalakad si Diwalo sa gitna ng mga puno, unti-unting namatay ang kanyang sulo dahil sa hangin. Sa kadiliman, hindi na niya makita ang landas pauwi. Sa halip na matakot, taimtim siyang nanalangin sa mga espiritu ng gubat, hiniling ang tulong upang lamang mailigtas ang kanyang lola.
Naantig ang puso ng Diwatang tagapangalaga ng gubat sa katapangan ng bata. Lumitaw siya bilang mahinang liwanag at sinabing, “Dahil sa iyong pusong walang takot magbigay ng liwanag para sa iba, ikaw at ang lahi mo ay magtataglay na ng sariling ilaw magpakailanman.”
Sa sandaling iyon, unti-unting nagliwanag ang katawan ni Diwalo hanggang sa siya ay naging isang munting kulisap na may kislap-kislap na ilaw sa kanyang likod — ang unang alitaptap sa buong daigdig.
Pag-uwi ng Liwanag
Gamit ang bagong-tuklas niyang liwanag, natagpuan agad ni Diwalo ang landas pauwi, at nakabalik siya sa kanyang lola dala ang bulaklak ng gabi-gabi na napulot niya sa daan. Gumaling ang kanyang lola, at mula noon, tuwing gabi, may mga munting ilaw na sumasayaw sa paligid ng kanilang bahay — tanda na hindi sila iniiwan ng liwanag ni Diwalo.
Ang Kahalagahan ng Alamat ng Unang Alitaptap Hanggang Ngayon
Kaya naman, hanggang sa kasalukuyan, sinasabing ang bawat pagkislap ng alitaptap sa dilim ay paalala ng isang batang nagmahal nang lubusan hanggang sa maging liwanag mismo. Ang alamat ng unang alitaptap ay hindi lamang kwento tungkol sa pinagmulan ng isang kulisap, kundi aral din tungkol sa kabutihang-loob na nagniningning kahit sa pinakamadilim na sandali.
Kaya sa susunod na makakita tayo ng mga alitaptap na nagliliparan sa gabi, alalahanin natin ang munting bayaning si Diwalo — ang bata na naging unang ilaw sa dilim, at ang alamat na nagpapaalala sa ating lahat na ang tunay na liwanag ay nagmumula sa pusong handang magbigay para sa iba.
Ano sa palagay mo?
Nagustuhan mo ba ang kwentong ito? Ibahagi ang iyong saloobin o karanasan sa ibaba — gusto naming marinig ito!