Ang Ang Unggoy at ang Pusa ay isa sa mga pabulang matagal nang ikinukuwento sa mga bata upang ituro ang panganib ng pagiging madaling maniwala sa mapanlinlang na salita ng iba. Kwento ito ng isang matalinong unggoy at isang mabait ngunit payak-mag-isip na pusa na sama-samang natuklasan ang mga inihaw na kamote sa gilid ng apoy.
Sa pabulang ito, makikita natin kung paano ginamit ng unggoy ang katalinuhan nito hindi para tumulong kundi para pagsamantalahan ang tiwala ng kanyang kaibigan. Basahin natin ang buong kuwento sa ibaba.
Ang Kuwento ng Unggoy at ang Pusa
Malapit sa isang bukirin, may nakatirang unggoy na tanyag sa katusuhan at ang pusa na kilala sa kabaitan. Magkaibigan sila mula pagkabata, at halos araw-araw ay magkasama sa paggala sa paligid ng kanilang tirahan upang maghanap ng pagkain.
Isang gabi, napadaan sila sa bakuran ng isang magsasaka kung saan may nag-aapoy na kalan. Sa gilid ng baga, may mga kamoteng inihaw na iniwan ng magsasaka upang lumamig bago kainin. Nang maamoy ng unggoy ang mabangong halimuyak, agad itong napatigil.
“Kaibigang Pusa, tingnan mo iyan! Kung sino man ang makakakuha ng mga kamoteng iyan ay hindi na kailangang maghanap pa ng hapunan ngayong gabi,” sabi ng unggoy habang dinidilaan ang labi.
Sumagot ang pusa, “Gusto ko rin sana, pero napakainit pa niyan. Baka mapaso tayo kapag hinawakan natin.”
Napangiti ang unggoy at may naisip agad na paraan. “Alam mo, Pusa, napansin ko na ang mga paa mo ay matigas at may makapal na balahibo. Tiyak na hindi ka mapapaso katulad ko na napakanipis ng balat sa mga kamay.”
Naniwala naman ang mabait na pusa sa sinabi ng kaibigan nito. Dahan-dahan itong lumapit sa baga at inilahad ang isang paa upang kunin ang unang kamote. “Aray!” sigaw nito nang maramdaman ang init, ngunit patuloy pa rin itong sumubok dahil sa hikayat ng unggoy.
Isa-isang inilalabas ng pusa ang mga kamote mula sa baga, at bawat pagkakataon ay dali-daling sinusunggaban ng unggoy ang mga ito upang kainin. “Mabuti ka talagang kaibigan, Pusa. Salamat sa tulong mo!” ang sabi ng unggoy habang nginunguya ang huling piraso.
Nang matapos na ang lahat ng kamote at wala nang naiwan kahit isa, saka lamang napansin ng pusa na wala palang natira para sa kanya. Napapaso ang kanyang mga paa, ngunit ang unggoy naman ang siyang nabusog sa gabing iyon.
“Bakit ako lang ang napaso, samantalang ikaw ang kumain ng lahat?” tanong ng malungkot na pusa. Hindi na nakasagot ang unggoy at tahimik na lang na umalis, iniiwan ang kaibigang nagtitiis sa hapdi ng sugat.
Mula sa pangyayaring iyon, natutunan ng pusa na maging mas maingat sa pagtanggap ng mga papuri at pahayag na maaaring gamitin lamang upang siya ay pagsamantalahan. Ito ang aral na dala-dala ng kuwento ng unggoy at ang pusa hanggang sa kasalukuyan.
Ang Aral ng Pabula
Ang pabula ng Ang Unggoy at ang Pusa ay paalala sa ating lahat na mag-ingat sa mga taong gumagamit ng papuri o magagandang salita upang tayo ay pagsamantalahan. Hindi lahat ng nagmumukhang kaibigan ay may tapat na hangarin para sa atin.
Ipinapaalala rin ng kuwentong ito na dapat nating gamitin ang ating sariling pag-iisip bago sumunod sa mungkahi ng iba, lalo na kung ang hihilingin ay may kaakibat na panganib. Sa huli, ang tunay na kaibigan ay ang nakikibahagi sa kabutihan at hindi lamang sa pagkuha ng benepisyo mula sa kabutihan ng iba.
Ano sa palagay mo?
Nagustuhan mo ba ang kwentong ito? Ibahagi ang iyong saloobin o karanasan sa ibaba — gusto naming marinig ito!