Ang Bulkang Taal, na matatagpuan sa gitna ng isang lawa sa Batangas, ay isa sa mga pinakakilalang bulkan sa buong mundo dahil sa kakaiba nitong anyo — isang bulkan sa loob ng isang lawa, na dating bunganga rin ng isang mas malaking bulkan noong sinaunang panahon. Narito ang alamat kung paano ito nabuo, ayon sa sinaunang kuwento ng mga Batangueño.
Sa unang panahon, may isang malaking bulkan sa lupain ng Batangas na tinatawag na Bulkang Bombon. Napakalaki nito at tuwing sasabog, dumidilim ang buong kapaligiran dahil sa usok at abo na kanyang binubuga. Takot na takot ang mga mamamayan sa kanyang kapangyarihan, kaya’t sinamba nila ito bilang isang diyos ng apoy.
Isang araw, nagalit nang husto ang bulkan dahil sa isang alitan sa pagitan ng mga diwata na naninirahan sa paligid nito. Sa matinding galit, sumabog ito nang napakalakas, mas malakas kaysa sa dati niyang naranasan. Ang bunganga nito ay lumaki nang lumaki, hanggang sa bumagsak ang kalahati ng bundok patungo sa gitna, na siyang bumuo ng isang malawak na kalderang tinamnan ng tubig-ulan.
Sa paglipas ng maraming taon, napuno ng tubig ang malaking kaldera na ito, na siyang naging Lawa ng Taal ngayon. Ngunit hindi pa rin tuluyang natulog ang galit ng bulkan — sa gitna mismo ng bagong lawa, muling tumubo ang isang maliit na bulkan, na parang paalala sa mga tao na kahit natahimik man ito sa labas, buhay pa rin ang apoy sa kailaliman nito.
Kaya naman, hanggang ngayon, sinasabi ng matatanda na ang Bulkang Taal ay hindi dapat balewalain, sapagkat ito ay isang buhay na paalala ng lakas ng kalikasan — kayang lumikha ng kagandahan, ngunit kayang din magpaalala sa mga tao na laging igalang ang kapangyarihan nito.
