Ang parol ay isa sa mga pinaka-kilalang sagisag ng Pasko sa Pilipinas — isang makukulay na parol na hugis-bituin na sumisindi sa bawat tahanan tuwing sasapit ang buwan ng Disyembre. Ngunit bago pa man naging dekorasyon ito, may sinasabing alamat kung paano ito nagsimula.
Noong unang panahon ng kolonyal na Pilipinas, may isang munting baryo sa Pampanga kung saan naninirahan ang isang matandang lalaking si Mang Kanor, na tanod sa simbahan tuwing gabi. Bawat gabi, naglalakad siya papunta sa simbahan dala-dala ang isang maliit na ilaw na gawa sa kawayan at papel, upang gabayan siya sa madilim na daan patungo sa Misa de Gallo.
Nang una niyang gawin ito, nakita ito ng mga kapitbahay niya, na noon ay nahihirapan ding maglakad sa dilim tungo sa simbahan. Kaya’t sinimulan din nilang gumawa ng kanya-kanyang ilaw mula sa kawayan at papel, hinugis batay sa liwanag ng tala na gumabay sa Tatlong Hari patungo sa sabsaban ni Hesus.
Sa paglipas ng mga taon, unti-unting naging kaugalian ito sa buong baryo. Ang bawat tahanan ay nagsimulang maglagay ng sariling parol sa tapat ng bahay, hindi lamang para gabayan ang mga naglalakad sa dilim, kundi bilang simbolo rin ng pananampalataya at pag-asa sa panahon ng Pasko.
Hanggang ngayon, ang parol ay patuloy na sumisindi sa bawat sulok ng Pilipinas tuwing Pasko — hindi na lamang bilang gabay sa dilim na daan, kundi bilang simbolo ng liwanag, pag-asa, at diwa ng Pasko na taglay ng bawat pusong Pilipino.
