Isa sa mga pabulang matagal nang isinasalin-salin sa mga henerasyon ng mga Pilipino ay ang tungkol sa hari ng mga ibon. Ito ay kuwentong itinuturo sa mga bata upang ipakita na ang tunay na karapatang mamuno ay hindi natatamo sa pandaraya o sa pagpapakitang-tao, kundi sa taos-pusong paglingkod sa kapwa.
Sa isang malawak na gubat, nagtipon-tipon ang lahat ng ibon upang pagdesisyunan kung sino sa kanila ang nararapat na maging hari ng mga ibon. Matagal na walang pinuno ang kanilang lipunan, at nagsimula nang maging magulo ang buhay sa kagubatan nang walang gabay. Basahin natin kung paano nalutas ng mga ibon ang usaping ito.
Ang Kuwento ng Hari ng mga Ibon
Nagpasya ang matatandang ibon na ang magiging pinuno nila ay ang makakalipad nang pinakamataas sa kalangitan, dahil ipinapakita nito ang lakas at tibay ng pakpak. Sumang-ayon ang lahat, mula sa agila hanggang sa maliit na maya.
“Ako ang magiging hari!” sigaw ng agila bago pa man magsimula ang paligsahan. “Walang sinuman sa inyo ang may lakas kaya kong lipad papunta sa ulap.” Tumango-tango lang ang ibang ibon, dahil totoo namang kilala ang agila sa kalakasan at katapangan nito.
Ngunit hindi nalaman ng agila na isang munting maya ang tahimik na sumingit sa kanyang makapal na balahibo bago pa man lumipad ito. Nang magsimula ang paligsahan, tuluyang lumipad ang agila nang mataas, mas mataas pa sa lahat ng ibong sumubok kasama niya. Nang maramdaman ng agila na hindi na ito makasunod, huminto ito sa kalangitan at buong-tiwalang sinabi, “Ako na ang hari!”
Ngunit sa sandaling iyon, biglang lumukso ang maya mula sa balahibo ng agila at lumipad pang mas mataas. “Hindi, ako ang totoong nasa itaas!” sigaw niya mula sa kaitaasan. Nabigla ang lahat ng ibong nagmamasid sa ibaba.
Nagalit ang agila at ang ibang ibon dahil sa nalantad na pandaraya ng maya. Sa sandaling iyon, lumapit ang matandang kuwago at nagsalita: “Hindi tama na ibigay natin ang titulong hari sa isang nandaya lamang upang manalo. Ang tunay na pinuno ay hindi kailangang manlinlang para patunayan ang kanyang halaga.”
Sumang-ayon ang lahat sa kuwago at nagpasya silang tingnan sa halip kung sino sa kanila ang laging tumutulong sa ibang ibon nang walang hinihintay na kapalit.
Doon nalantad ang isang maliit at hindi kilalang ibon, ang pipit, na lihim na nag-aalaga sa mga sugatang ibon at nagpapakain sa mga inulilang sisiw sa buong tagsibol. Walang nakabatid nito dahil ginawa niya ito nang tahimik, hindi upang purihin kundi dahil sa tunay niyang malasakit.
Sa huli, ang pipit ang pinili ng lahat na maging bagong hari ng mga ibon—hindi dahil sa kataasan ng lipad, kundi dahil sa taimtim niyang paglingkod sa kapwa ibon. Mula noon, natutunan ng bawat ibon sa kagubatan na ang tunay na pamumuno ay nakukuha sa puso, hindi sa pakpak.
Ang Aral ng Pabula
Ipinapakita ng pabulang ito na ang pandaraya ay hindi kailanman magdadala ng tunay na karangalan. Ang tunay na hari ng mga ibon ay ang taong nagpapakita ng kabutihang-loob, katapatan, at pagmamalasakit sa kapwa, hindi ang nagpapanggap lamang upang makamit ang kapangyarihan.
Ano sa palagay mo?
Nagustuhan mo ba ang kwentong ito? Ibahagi ang iyong saloobin o karanasan sa ibaba — gusto naming marinig ito!