Ang Ang Matandang Leon at ang Soro ay isa sa mga pabulang matagal nang ikinukuwento upang ituro sa mga bata ang kahalagahan ng pag-iingat at pagmamasid bago sumang-ayon sa alok ng iba. Kwento ito ng isang leon na dating kilala sa lakas ngunit humihina na dahil sa katandaan, at ng isang matalinong soro na hindi basta-basta naloloko ng magagandang salita.
Sa pabulang ito, makikita natin kung paano ginamit ng matandang leon ang katusuhan upang mabuhay kahit hirap na itong manghuli, at kung paano rin naman iniligtas ng soro ang sarili sa pamamagitan ng mahusay na pagmamasid. Basahin natin ang buong kuwento sa ibaba.
Ang Kuwento ng Matandang Leon at ang Soro
Malalim sa isang gubat, may nakatirang leon na noong kabataan ay kilala sa bilis at lakas. Siya ang hari ng lahat ng hayop sa lugar na iyon, at walang sinumang naglakas-loob na sumalungat sa kanya. Ngunit lumipas ang mga taon, humina ang kanyang mga binti at nanlabo ang kanyang mga mata, kaya nahirapan na itong manghuli ng pagkain.
Sa halip na tanggapin ang kanyang kahinaan, nag-isip ang matandang leon ng isang paraan upang patuloy siyang makakain nang hindi na kailangang tumakbo. Nagpakalat siya ng balita sa buong gubat na malubha na siyang may sakit at malapit nang mamatay. Sinabi niyang gustong-gusto niyang makita ang bawat hayop bago siya pumanaw, kaya inanyayahan niya ang lahat na dumalaw sa kanyang yungib.
Naawa ang mga hayop sa kanilang dating hari kaya isa-isa silang pumunta sa yungib upang dalawin ito. Ngunit bawat hayop na pumasok ay hindi na muling lumabas — sapagkat sinasalakay agad ng matandang leon ang sinumang lumapit, gamit ang natitira niyang lakas at katusuhan. Ilang usa, kuneho, at ibon na ang nawala sa ganitong paraan.
Nang marinig ng soro ang balita tungkol sa karamdaman ng leon, nagpasya rin itong pumunta sa yungib. Ngunit sa halip na basta pumasok, tumigil muna ito sa bunganga ng kweba at maingat na sinuri ang mga palatandaan sa lupa.
Napansin ng soro na maraming yapak ng iba’t ibang hayop ang patungo sa loob ng yungib, ngunit wala kahit isang yapak na patungo palabas. Dahil dito, hindi na siya lumapit pa nang lubusan.
Mula sa loob ng yungib, tinawag siya ng leon. “Kaibigang Soro, bakit ka nananatili diyan sa labas? Halika, lumapit ka. Matagal na kitang gustong makita bago ako pumanaw.”
Magalang na sumagot ang soro, “Ikinalulungkot ko ang iyong karamdaman, mahal kong Leon. Sana’y gumaling ka. Ngunit napansin kong napakaraming yapak ang papasok sa iyong tirahan, at wala man lang akong nakikitang yapak na palabas. Kaya naman, mas mabuti pang manatili na lamang ako rito sa labas.”
Nang marinig iyon ng leon, natahimik ito sandali sapagkat alam niyang nahuli na siya sa katusuhan. Walang nagawa kundi hayaang umalis ang soro nang buo at ligtas, samantalang siya’y nanatiling gutom sa loob ng kanyang yungib.
Ang Aral ng Pabula
Ang pabula ng Ang Matandang Leon at ang Soro ay nagtuturo sa atin na mas madaling malulong sa panganib kaysa makawala rito, kaya’t mahalagang mag-ingat bago pa man tayo makapasok sa anumang alok o sitwasyon. Bago sumang-ayon o magtiwala, kailangan nating obserbahan muna ang mga palatandaan sa ating paligid, gaya ng ginawa ng matalinong soro.
Ipinapaalala rin ng kuwentong ito na hindi lahat ng nagmumukhang mahina o walang kapangyarihan ay dapat basta-basta pagkatiwalaan, dahil maaaring may itinatago itong ibang layunin. Higit sa lahat, dapat nating pahalagahan ang aral mula sa karanasan ng iba bago pa tayo mismo ang maranasan ang parehong kapahamakan.
Ano sa palagay mo?
Nagustuhan mo ba ang kwentong ito? Ibahagi ang iyong saloobin o karanasan sa ibaba — gusto naming marinig ito!