Sa gitna ng Kalibo, Aklan, matatagpuan ang isa sa pinakamagandang isla sa buong Pilipinas — ang Boracay, tanyag sa buong mundo dahil sa kanyang puting buhangin at malinaw na tubig-dagat. Ngunit bago pa man ito naging paboritong destinasyon ng mga turista, mayroon nang matandang kuwento ang mga katutubong Ati na nagpapaliwanag kung paano naging ganito kaganda ang isla. Ayon sa alamat ng Boracay na ipinasa-pasa sa maraming henerasyon, ang lahat ng ito ay nagsimula sa isang kuwento ng pagmamahalan, pagsubok, at biyaya ng dagat.
Noong unang panahon, ang isla na kilala ngayon bilang Boracay ay hindi pa gaanong kaakit-akit. Ang buhangin dito ay kayumanggi at magaspang, walang kakaiba kumpara sa ibang baybayin. Naninirahan doon ang mga mangingisdang Ati sa ilalim ng pamumuno ni Datu Bugsayan, isang matapang at mapagmahal na pinuno na labis na iniibig ang kanyang anak na dalaga, si Alunsina.
Ang Pag-ibig na Nagbago sa Alamat ng Boracay
Si Alunsina, kilala sa kagandahan at kabaitan, ay may kasintahang mangingisda na nagngangalang Bulalakaw. Araw-araw silang nagkikita sa may dalampasigan, pinapanood ang paglubog ng araw habang nangangako ng walang hanggang pagmamahalan. Ngunit hindi lahat ng kuwento ay may madaling landas — dumating ang isang malakas na bagyo na tumangay kay Bulalakaw palayo sa dagat, at nawalan ng bakas ang kanyang bangka.
Hindi tumigil si Alunsina sa paghahanap. Araw-araw siyang nagbabantay sa dalampasigan, umiiyak at nagdarasal sa mga diwata ng dagat na ibalik ang kanyang mahal. Naantig ang puso ng mga diwata sa katapatan ng dalaga, kaya’t nagpasya silang gumawa ng himala.
Paano Naging Puti ang Buhangin sa Alamat ng Boracay
Isang gabi, habang si Alunsina ay nananalangin sa gilid ng dagat, biglang lumitaw ang isang liwanag mula sa ilalim ng tubig. Dahan-dahang lumutang papunta sa baybayin ang libu-libong maliliit na kabibi at bato, hinipo ng kapangyarihan ng mga diwata, at unti-unting naging pulbos na kasinglambot ng harina — ang pinakaunang buhangin na kasing puti ng bituin sa gabi. Sa gitna ng liwanag na iyon, muling lumitaw si Bulalakaw, buhay at ligtas, dala-dala ang pasasalamat sa dagat na nag-alaga sa kanya.
Bilang tanda ng kanilang muling pagsasama at ng pag-ibig na hindi natinag kahit sa pagsubok, ibinigay ng mga diwata ang pinakamagandang regalo sa buong pamayanan — ang puting buhangin na tumakip sa buong baybayin ng isla. Mula noon, kilala na ang lugar bilang lupang biniyayaan ng pag-ibig at himala ng dagat.
Hanggang ngayon, ang alamat ng Boracay ay patuloy na ikinukwento ng mga matatanda sa mga bisitang gustong malaman ang kasaysayan sa likod ng sikat na isla. Bagama’t marami nang agham na paliwanag tungkol sa pinagmulan ng puting buhangin nito, ang kuwento nina Alunsina at Bulalakaw ay nananatiling bahagi ng mayamang kultura ng Boracay — patunay na sa likod ng bawat magandang tanawin, may kuwentong pag-ibig na nagbibigay-buhay dito.
