Maraming bersyon ang Alamat ng Ilang-ilang sa iba’t ibang lugar. Ang bersyong ito ay orihinal na pagsasalaysay ng Aking Maikling Kwento, batay sa karaniwang paliwanag na ang pangalan ng bulaklak ay nagmula sa pagtawag sa isang dalagang nagngangalang “Ilang”.
Ang Alamat ng Ilang-ilang
Noong unang panahon, sa isang nayon sa paanan ng bundok, may isang dalagang nagngangalang Ilang. Kilala siya hindi dahil sa kagandahan kundi dahil sa kanyang kabaitan: siya ang unang dumadalaw sa maysakit at siya ang laging nagdadala ng pagkain sa mga matatanda.
Mahilig si Ilang sa hardin. Tuwing umaga, dinidiligan niya ang mga halaman sa harap ng kanilang kubo, at sinasabing lalong bumabango ang mga bulaklak kapag siya ang nag-aalaga.
Isang tag-ulan, dumating ang isang malubhang lagnat sa nayon. Walang pagod na inalagaan ni Ilang ang mga maysakit hanggang siya mismo ay mahawa. Sa huling gabi, pinakiusapan niya ang kanyang ina: “Huwag po ninyong pababayaan ang aking hardin.”
Nang pumanaw si Ilang, may tumubong puno sa tabi ng kanyang hardin na may mahahaba at dilaw na bulaklak na napakabango. Tuwing gabi, naaamoy ito ng buong nayon. Sa tuwing dumaraan ang mga taga-nayon, napapabulong sila: “Si Ilang… si Ilang…” Kalaunan, tinawag nilang ilang-ilang ang bulaklak, bilang alaala sa dalagang nagbigay ng kanyang buhay para sa kapwa.
Aral
Ang tunay na kagandahan ay nasa kabutihan ng puso, at ang pagmamalasakit sa kapwa ay nag-iiwan ng “bango” na hindi malilimutan.
Tungkol sa bulaklak
Ang ilang-ilang (Cananga odorata) ay punong katutubo sa Timog-Silangang Asya, kabilang ang Pilipinas. Ginagamit ang langis ng bulaklak nito sa paggawa ng pabango.
Orihinal na alamat ng Pangkat Editoryal ng Aking Maikling Kwento. · Iba pang alamat
Ano sa palagay mo?
Nagustuhan mo ba ang kwentong ito? Ibahagi ang iyong saloobin o karanasan sa ibaba — gusto naming marinig ito!