Alamat ng Ahas: Kung Bakit Gumagapang ang Ahas

Maraming kultura ang may kwento kung bakit gumagapang ang ahas. Ang alamat sa ibaba ay orihinal na kwento ng Pangkat Editoryal na sumusunod sa anyo ng tradisyonal na alamat: ipinapaliwanag nito ang pinagmulan ng isang bagay sa kalikasan.

Ang Alamat ng Ahas

Orihinal na kwento ng Pangkat Editoryal.

Noong unang panahon, ang ahas ay may apat na paa, gaya ng butiki. Mabilis siyang tumakbo at maganda ang kanyang makintab na balat, kaya ubod siya ng yabang. Madalas niyang tuksuhin ang mabagal na pagong at ang maliit na palaka.

Isang tag-araw, natuyo ang mga batis sa gubat. Nagpasya ang mga hayop na maghukay ng balon nang sama-sama. Tumulong ang lahat: naghukay ang baboy-ramo, nagdala ng bato ang unggoy, at nagbantay ang mga ibon. Ngunit ang ahas ay nahiga lamang sa lilim. “Bakit ako maghihirap? Iinom din naman ako pagkatapos,” sabi niya.

Nang lumabas ang tubig, siya ang unang tumakbo at uminom, at tinulak pa ang maliliit na hayop. Nakita ito ni Bathala. “Ginamit mo ang iyong mga paa sa pagmamataas at hindi sa pagtulong,” sabi niya. “Mula ngayon, gagapang ka sa lupa, at hindi ka na makatatayo nang mataas kaninuman.”

Nawala ang mga paa ng ahas. Mula noon, gumagapang na siya at nagtatago sa damuhan, at iniiwasan siya ng ibang hayop.

Banghay

Aral

• Ang kayabangan ay may kapalit.
• Makibahagi sa gawain kung nais makinabang sa bunga nito.
• Igalang ang kapwa, malaki man o maliit.

Mga gabay na tanong

1. Ano ang itsura ng ahas noong unang panahon ayon sa alamat?
2. Bakit pinarusahan ni Bathala ang ahas?
3. Anong bahagi ng kalikasan ang ipinaliwanag ng alamat?
4. Sumulat ng sariling maikling alamat tungkol sa isang hayop.

Tingnan ang iba pang mga alamat.

Sa kailaliman ng masukal na gubat ng Pilipinas ay hinabi ang isang alamat na nagsasaad ng pinagmulan ng mga ahas, misteryoso at kinatatakutan na mga nilalang. Ayon sa kuwento, noong unang panahon, noong kabataan pa ang daigdig, mayroong isang katutubong tribo sa kabundukan ng Luzon. Ang tribong ito, na pinamumunuan ng matalinong shaman na Bataan, ay namuhay nang naaayon sa kalikasan at iginagalang ang mga espiritu ng mga hayop at halaman.

Minsan, sa panahon ng matagal na tagtuyot, ang tribo ay gumawa ng isang espesyal na handog sa diyos ng ulan upang humingi ng tulong sa kanya. Gayunpaman, tinanggihan ang handog, at sa kanyang galit, ginawang mga ahas ng diyos ang mga tribo bilang parusa sa kanilang pagsuway. Ang mga ahas na ito, na may mga kumikinang na kaliskis at matutulis na mga mata, ay gumagala sa mga gubat sa paghahanap ng katubusan.

Sa paglipas ng panahon, natutunan ng mga ahas na umangkop sa kanilang bagong anyo at naging tagapag-alaga ng kagubatan, pinoprotektahan ang kanilang tahanan mula sa mga nanghihimasok at tumulong na mapanatili ang balanse ng kalikasan. Gayunpaman, ang kanilang mailap na kalikasan at nakamamatay na kamandag ay nakakuha sa kanila ng paggalang at takot ng mga taong nakipagsapalaran sa malalim na kagubatan.

Ang alamat ng mga ahas ay nagpapaalala sa atin ng kahalagahan ng paggalang at paggalang sa kalikasan, gayundin ang mga kahihinatnan ng paghamon ng banal na kaayusan. Bagama’t maaaring kinatatakutan ang mga ahas, mahalagang bahagi rin sila ng maselang tela ng buhay sa kagubatan ng Pilipinas, na nagpapaalala sa atin na lahat ng nilalang ay nararapat sa ating paggalang at pag-unawa.

Ano pa?

Marami ka ring matutuklasan tulad ng Ano ang maikling kwento?, Magbasa ng iba pang maikling kwento, atbp.